Geestesziekte discrimineert niet, dus waarom hebben BIPOC-gemeenschappen moeite om toegang te krijgen tot zorg?

Een zwarte familie bestaande uit meerdere generaties, grootouders, ouders en twee kinderen, lachen en glimlachen samen buiten op een zonnige dag. De moeder en vader nemen hun twee lachende dochters mee op hun rug, wat een vrolijk en liefdevol familieportret oplevert.

In moeilijke tijden komt het onderwerp geestelijke gezondheid en welzijn bij veel mensen op de voorgrond. Dit betekent echter niet altijd dat mensen die geestelijke gezondheidszorg nodig hebben, daar ook toegang toe krijgen. Sommige van de gemeenschappen die momenteel het hardst worden getroffen door gebeurtenissen zoals de pandemie en de Black Lives Matter-beweging, hebben statistisch gezien de minste kans om hoogwaardige geestelijke gezondheidszorg te ontvangen.

Hier is een korte uitleg over de geestelijke gezondheid van Black, Indigenous en People of Color (BIPOC), de factoren die het moeilijk maken voor achtergestelde gemeenschappen om zorg te ontvangen, en wat zorgverleners in de geestelijke gezondheidszorg kunnen doen om ongelijkheden in toegankelijkheid te overbruggen.

BIPOC Geestelijke Gezondheidsmaand

In juni 2008 werd de Bebe Moore Campbell National Minority Mental Health Awareness Month in het leven geroepen om de aandacht te vestigen op de unieke problemen waarmee ondervertegenwoordigde groepen te maken hebben op het gebied van geestelijke gezondheid en gedragszorg in de Verenigde Staten. De maand juli, vernoemd naar de Amerikaanse auteur, journalist, docent en voorvechter van geestelijke gezondheidszorg Bebe Moore Campbell , die zich inzette voor toegankelijkheid van geestelijke gezondheidszorg voor de zwarte gemeenschap, is uitgegroeid tot een maand waarin stilgestaan wordt bij de behoeften van achtergestelde groepen.

Tot dit jaar erkenden veel organisaties juli als 'Maand van de Geestelijke Gezondheid van Minderheden', maar sommige organisaties hebben gekozen voor een andere benaming. Met de recente sociale en culturele ontwikkelingen is de term ' minderheid ' ter discussie komen te staan als manier om achtergestelde gemeenschappen te beschrijven, omdat deze het machtsverschil tussen een meerderheid en een minderheid benadrukt – ofwel, meer en minder. Bovendien houdt de term 'minderheid' alleen rekening met de omvang van een groep, terwijl verschillende prognoses aangeven dat de meerderheid van de Amerikaanse bevolking binnen de komende 30 jaar niet-blank zal zijn . Wat is dan een passend alternatief?

In de geestelijke gezondheidszorg hebben studies het belang aangetoond van persoonsgerichte taal , die erop gericht is de persoonlijkheid van een individu voorrang te geven boven de diagnose. In plaats van iemand bijvoorbeeld te omschrijven als 'bipolair', zou je die persoon omschrijven als 'een persoon met een bipolaire stoornis'. De reden hiervoor is dat taal een aanzienlijke invloed heeft op hoe we over groepen mensen denken. Daarom is de term 'Black, Indigenous, and People of Color' (BIPOC) in het leven geroepen als vervanging voor de term 'minderheid'.

Het BIPOC-acroniem benadrukt de verschillen tussen de geleefde ervaringen van elke groep in plaats van ze allemaal op één hoop te gooien onder een onopvallend overkoepelend woord. De BIPOC Mental Health Month van dit jaar komt op een uniek moment in de geschiedenis van ons land en biedt ons de gelegenheid om de relatie te onderzoeken tussen de geestelijke gezondheidszorg en de gemeenschappen die vaak met de meeste tegenspoed worden geconfronteerd als het gaat om het zoeken naar behandeling.

Belemmeringen voor het ontvangen van behandeling

Geestelijke ziekte maakt geen onderscheid. Studies hebben aangetoond dat bijna 1 op de 5 Amerikanen in een bepaald jaar te maken krijgt met een geestelijke ziekte , en dat geestelijke ziekte de belangrijkste oorzaak van invaliditeit in de Verenigde Staten is. Hoewel mensen met een niet-witte huidskleur relatief vergelijkbare percentages geestelijke ziekte ervaren als witte mensen, worden ze geconfronteerd met schrijnende verschillen als het gaat om toegang tot geestelijke gezondheidszorg.

Volgens Mental Health America heeft 17% van de zwarte Amerikanen en 23% van de inheemse Amerikanen een psychische aandoening. Mensen die zich identificeren als behorend tot twee of meer rassen hebben de grootste kans om in het afgelopen jaar een psychische aandoening te hebben gehad, vergeleken met andere raciale of etnische groepen. Onderzoek heeft aangetoond dat BIPOC-groepen (Black, Indigenous, and People of Color) het volgende kenmerken:

Minder kans op toegang tot geestelijke gezondheidszorg
Minder geneigd om een behandeling te zoeken
Meer kans op zorg van lage of slechte kwaliteit
De kans is groter dat services vroegtijdig worden beëindigd

Een aantal van deze belemmeringen kan worden toegeschreven aan diverse factoren , zoals cultureel stigma rondom psychische aandoeningen, systemisch racisme en discriminatie, taalbarrières, een gebrek aan ziektekostenverzekering, wantrouwen jegens zorgverleners in de geestelijke gezondheidszorg en een gebrek aan culturele competentie bij deze zorgverleners.

1. Racisme en discriminatie

Systemisch racisme en discriminatiepraktijken hebben een lange en diepgaande geschiedenis in ons land en de geestelijke gezondheidszorg is niet vrijgesteld. Hoewel psychische aandoeningen kunnen optreden ongeacht ras, etniciteit, geslacht of identiteit, kunnen deze factoren het voor iemand aanzienlijk moeilijker maken om een behandeling voor geestelijke gezondheid te krijgen.

Sommige bevolkingsgroepen lopen een groter risico op het ontwikkelen van een psychische aandoening, zoals dakloosheid en geweld als gevolg van andere vormen van systemisch racisme. Zo hebben Afro-Amerikanen 20% meer kans op ernstige psychische problemen dan de algemene bevolking, en lopen zwarte jongeren die aan geweld worden blootgesteld een ruim 25% groter risico op het ontwikkelen van een posttraumatische stressstoornis.

2. Stigma tegen geestelijke gezondheid

De afgelopen jaren zijn er stappen gezet om het stigma rondom psychische aandoeningen en de behandeling ervan te verminderen, maar veel mensen in gemarginaliseerde gemeenschappen ervaren intern stigma wanneer ze hulp zoeken. Victor Armstrong, lid van de raad van bestuur van de National Council for Behavioral Health, sprak over het sociale stigma in zwarte gemeenschappen :

“Voor velen in de Afro-Amerikaanse gemeenschap is ons verhaal er een van doorzettingsvermogen en veerkracht. We hebben tenslotte de slavernij overleefd; we kunnen zeker 'verdriet' of 'angst' overleven. In deze mentaliteit zou alles minder als een spirituele of morele zwakte worden beschouwd. Het probleem is deels dat we vaak niet erkennen dat geestesziekte veel meer is dan melancholiek of angstig voelen, geen teken van zwakte is en niet discrimineert op basis van huidskleur. We erkennen geestesziekte niet als een "ziekte", zoals we kanker, diabetes of hoge bloeddruk zouden doen.

Kortom, sommige gemeenschappen zien geestesziekte eerder als een persoonlijk falen of zwakte dan als een echte, diagnosticeerbare en behandelbare aandoening.

3. Beperkte toegang tot kwaliteitszorg

Een gebrek aan verzekering of toegang tot specifieke fondsen voor geestelijke gezondheidszorg vormt een enorme barrière voor veel mensen in de BIPOC-gemeenschap, ondanks de overduidelijke behoefte aan zorg. Volgens de American Psychiatric Association ontvangt slechts een derde van de zwarte volwassenen die geestelijke gezondheidszorg nodig hebben, deze ook daadwerkelijk , ondanks dat zij vaker symptomen van emotionele nood, zoals hopeloosheid, melden dan witte Amerikanen.

Daarnaast kunnen taalbarrières en communicatieverschillen het voor mensen van kleur enorm moeilijk maken om de zorg te krijgen die ze nodig hebben. Een groter deel van de mensen van kleur spreekt een andere taal dan Engels , waardoor het vinden van een zorgverlener in de buurt een lastige opgave kan zijn.

4. Aanbieders weerspiegelen niet de gemeenschappen die ze bedienen

Hoewel psychische aandoeningen verschillende raciale groepen in vergelijkbare mate lijken te treffen, is de overgrote meerderheid van de hulpverleners in de geestelijke gezondheidszorg in de Verenigde Staten wit. In 2015 was ongeveer 86% van de psychologen wit, terwijl daarentegen slechts 2% van de leden van de American Psychological Association zwart was. Het gebrek aan diversiteit kan een aanzienlijke kloof creëren in ervaringen en begrip tussen hulpverleners en mensen die hulp zoeken. Bovendien kunnen hulpverleners die geen deel uitmaken van de BIPOC-gemeenschap, zonder vergelijkbare, relevante ervaringen, de effecten van racisme en discriminatie op iemands geestelijke gezondheid onderschatten, wat mogelijk kan leiden tot een verminderde kwaliteit van de behandeling.

Verbetering van de toegang tot geestelijke gezondheidszorg met culturele competentie

Diversiteit en inclusiviteit staan centraal in veel oplossingen die worden voorgesteld om de kloof te dichten tussen zorgverleners in de geestelijke gezondheidszorg en de gemarginaliseerde gemeenschappen die zij bedienen. Een stap die veel zorgverleners in de geestelijke gezondheidszorg hebben gezet, is het implementeren van een vorm van training in culturele competentie . Deze training is erop gericht zorgverleners te helpen het belang van cultuur, culturele identiteit en intersectionaliteit te begrijpen om de best mogelijke zorg te kunnen bieden. Onderwerpen die hierbij aan bod kunnen komen, zijn onder andere intersectionaliteit , machtsverhoudingen, stereotypen, vooroordelen en microagressies.

Culturele competentie is ook een kerncomponent van de 'hele persoon'-benadering van gedragsgezondheidszorg, wat betekent dat zorgverleners een aantal factoren in overweging nemen bij de behandeling van iemand die verder gaat dan alleen ras en diagnose.

Naast dit en het doorbreken van het stigma rond geestelijke gezondheid, is het belangrijk voor aanbieders om het gesprek te helpen sturen in de richting van het idee van geestelijk welzijn en het feit dat iedereen geestelijke gezondheid heeft. De huidige opvattingen over geestelijke gezondheid hebben de neiging om alleen de negatieve of moeilijke elementen te benadrukken, maar geestelijke gezondheid omvat net zo goed positieve ervaringen en gevoelens als stress, angst en depressie.

Het onder de aandacht brengen van het feit dat BIPOC-gemeenschappen te maken hebben met verschillende soorten belemmeringen bij het verkrijgen van kwalitatieve geestelijke gezondheidszorg is slechts de eerste stap op weg naar gelijkheid in de geestelijke gezondheidszorg. De BIPOC Mental Health Month is een geweldige manier om deze problemen onder de aandacht te brengen, maar het is belangrijk om het hele jaar door te werken aan verbeterde toegankelijkheid en zorg. Wil je meer weten over hoe je een pleitbezorger voor de geestelijke gezondheid van lokale BIPOC-gemeenschappen kunt worden? Sluit je dan aan bij het Jefferson Center Policy Action Network . Samen kunnen we het stilzwijgen doorbreken, stigma's bestrijden en een omgeving creëren waarin kwalitatieve geestelijke gezondheidszorg voor iedereen toegankelijk is.

Als u zich in een crisis bevindt, bel ons dan op 720-791-2735 of door de crisislijn te bellen op 844-493-8255. Het 24/7 crisis-inloopcentrum en programma voor opnamebeheer is geopend op 4643 Wadsworth Blvd, Wheat Ridge, CO 80033.

Broncategorieën

Alle Bronnen